Thitisan 的个人资料Welcome to Arabesque's W...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
Welcome to Arabesque's World : โลกสีเทา เบาโหวง กลวงเปล่า ทว่าบางสิ่งกลับข้นคลัก ทำเอาหัวขมำได้ |
||||||||||||
10月30日 Jazz กับ มุราคามิสบถบ้างบางเวลา บางทีก็พึมพำ กับความสุข
"เขาเลือกใช้โน้ตได้ถูกจังหวะ กับอารมณ์"
[Gone with the wind : Joe Pass]
เพลง Jazz ที่โดนจัดเรียงอย่างสะเปะสะปะ
ทว่า...ไพเราะ ราวกับ
เพลงของเท้าที่เดินด้วยความมึนเมา
อาจเพราะแอลกอฮออล หรือบางสิ่ง ใครจะสน
แต่ด้วยความบังเอิญ หรือการจัดเรียงที่เปลี่ยนไปของสมอง
ตอบสนองออกมาเป็นการเดินที่สวยงาม ไหลลื่น...
แผ่นเสียงถูกเล่นในผับแจ๊สเล็กๆ ของชายชื่อ ฮารุกิ มุราคามิ
ชายสองคนละเลียดเบียร์ กับเปลือกถั่วลิสง กองโต...
เชื่อเถอะ มันเหมาะกับเพลง Jazz จริงๆ 10月29日 Dark moonBlue Poem no.one~Dark moon
เสียงกระดิ่ง ในความมืด
กรุ๊ง กริ๊ง
กับการสาบสูญของดวงจันทร์
มืดมนต์กว่าทุกคืน
แสงนวล แห้งเหือดหาย
"ใครบางคนพลากเธอไปจากโลก"
ทะเลร้องไห้ล้นเอ่อ
สีดำราวน้ำหมึก ท่วมท้น
มีเพียงเสียงลมต้องกระดิ่ง
เป็นระยะ
แสงราตรี ถูก เทียบแทนด้วยแสงนีออน
เร่าร้อน เย้ายวน และมีพิษ
ผมตื่นลืมตาขึ้นมาพร้อมโลกใบใหม่
ที่ที่ไม่เคย พบเจอ ... กาลเวลา พลากดวงจันทร์ไปจากโลก
การพลัดพลาก ที่ผมคุ้นเคย
มันเกิดขึ้นพร้อมๆกับ...
บางสิ่ง ในตัวผม ละลายไปในน้ำตา
ไม่มี...สิ่งนั้น อีกต่อไป...
น่าแปลก ผมไม่เศร้า
อาจจะนานเกิน หรือไม่ก็คง ละลายไปพร้อมแล้ว
แล้ว...ผมก็...
ผูกใจเจ็บในอากาศ ละลายเหือดหาย
แต่คราบความเจ็บช้ำ ยังคงเป็นรอยด่าง
บางครั้งมนุษย์ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยากจะเข้าใจที่สุด
เหตุผล ไม่ได้ถูกหยิบยกมากระเทาะแม้แต่น้อย
ในยามที่จิตใจอ่อนแรง เป็นเพียงลมแผ่วเบา
ลอยเลือนเหือดหาย
มันช่างเปราะบาง
ผมพยายามควานหาสายรักรุงรังไม่ให้ตัวเองว่างเปล่า
ความฝันร่วงหล่น ตกลงสู่ดิน
น้ำตาหลั่งลด จนเติบโต
เป็นเมล็ดเพาะบ่มในเถ้ากระดูก
แตกกิ่งก้าน กระจาย ไร้ใบอ้างว้างบนผงฝุ่นสีขาว
ฉันจะไม่แห้งเหือดไปกว่านี้
เป็นเพียงฝุ่นผงสีขาว กับความว่างเปล่า
เวิ้งว้างอยู่กลางทะเลทราย
เสียงลมเท่านั้น ที่ยังคงขยัยตัว
สั่นไหว เป็นระยะ
ผลิตผลจากความตายของเธอ...กำเนิดชีวิตใหม่ออกมา
"อีเธอร์"
หยั่งรากลึกในอารมณ์ แผ่กิ่งก้านสีขาวโพรนในจิตใจ
ปกคลุมด้วยกิ่งก้านขาว ราวหิมะบนก้อนเลือดแดงกร่ำ
ปล.แต่งไว้ ไม่เสร็จด้วย ตกค้างนานเกิน กลอนแห้งกรัง จำเป็นต้องแงะออกมา เขียนตามใจตัวเอง ไร้ซุ่มเสียง
ผมแต่งมันมาจากความว่างเปล่าในโลกที่ไร้เหตุผลทางตรรกะโดยสิ้นเชิง ...
เนิ่นนานเนิ่น นาน
ความทรงจำกระดิกนิดๆ
เหมือนผมเคยแวะมาที่นี่เป็นประจำ เมื่อครั้งยังเยาว์
(เริ่มแก่ลง)
((แก่ลง))
(((แก่ลง)))
((((แก่ลง))))
(((((แก่ลง)))))
((((((แก่ลง))))))
เรื่อยๆ
แต่ยังไง โลกใบเล็กของผมยังคงเดินทางไปตามทางของมันเรื่อยๆ ตามกำลังของมัน
หลายสิ่งเปลี่ยน แต่ ผมก็ยังอยากพิมพ์ข้อความนั้นอยู่
พิมพ์ไปเรื่อยๆ (เปื่อยๆ) ตามความฝัน ทำไมชีวิตมันดูมีสาระอย่างงี้เนี๊ยะ...หงุดหงิด(อิอิ) 4月15日 ดาวดาวมากมาย...
ดาว
ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว ดาว
ดาว ดาว
ดาว "ไอ่ฟาย มีแค่ดวงเดียว แหกตาดูซะบ้้างสิ""เมิงหนะแหละ มันมีทั้งหมด 346 'ดาว' กุนับดาวอยู่" "อย่ามามั่ว" "ใครมั่ว?" ..นั่นดิ 3月5日 4วันกับ36นาทีเรื่องราวเป็นเหมือนเมฆขาวล่องลอยผ่านความทรงจำ
กี่ปีผ่านไป มันก็จะไหลวนกลับมาที่เดิม เป็นเรื่องราว
ที่ร้อยเรียงอีกครั้ง กลิ่นเก่ายังคงคุ้งกรุ่น ปัดฝุ่นความทรงจำเสียใหม่
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~/ เคลื่อนสะดุด และ หาย ขาดห้วง... หายไป
(I can't remember!)
ข า ด ห_ยไป
เป็นเพียงความทรงจำสั้นๆ เป็นเพียงภาพถ่ายรูปเดียว
ไม่กล้าที่จะเป็นความผูกพัน เป็นเพียง...
การหลงทางของคนหนึ่งคน
แล้วเหือดหายไปในเส้นทางนั้น
สะดุดทุกครั้งที่นึกถึง
(คงเศร้าไปเองหละมั้ง?) 1月25日 วิ้งหมู่ผีเสื้อสี่ปีกบินกระพือไปมา ท่ามกลางดอกไม่สีเทา หลังวันฝนซา  11月13日 ไม่อยากจะกลับไปจริงๆเราต่างคนก็รู้ดี เราต่างก็เข้าใจ 6月18日 evoLoveรักคือ ...
น้ำยาปรับผ้านุ่มหลังจากการซักอันหนักหน่วง
สีน้ำที่ระบายลงบนกระดาษขาว
เตารีดที่สัมผัสบนเสื้อที่ยับย่น
ซ๊อสพริกที่กินกะไข่เจียว
ช่องว่าง...ระหว่าง
'อย่ารักกูมาก กูรำคาญ'
และ
___________________________________________________________
______________________________________________________________
______________________________________________________________
______________________________________________________________
'รักกูบ้างมั๊ย?'_____________________________________________________
______________________________________________________________
บรรทัดที่ยืดๆหดๆ
อารมณ์ที่แปรปรวน เหมือนอากาศในห้องน้ำ
ที่บางครั้งก็มีไอน้ำชื้นเหนียวเหนอะ|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
บางครั้งก็หยาบแห้งชวนหนาวเน็บ
(.)
สิ่งมีชีวิตที่มหัศจรรย์ ต่างเรียนรู้ที่จะเข้าหาอุดมคติ จินตนาการที่ถีบตัวออกไปไกล
เกินกว่าการรับรู้จากประสาทสัมผัส เหนือกว่ามโนภาพ ...สภาวะของพระเจ้า
เพ้อเจ้อได้จนสติตกขอบ ความจริงหดตัวเล็กตีบแคบ เหมือนว่าเป็นผงธุรี ที่ไม่ได้มีความสำคัญใดๆ
หากจ้องมองดูสิ่งที่ตีบเล็กนั้น ความบกพร่องปรากฎอยู่ทั่วทุกหนแห่ง
สภาวะยึดรั้งระหว่างสองขั้ว. . .
ภาชนะว่างเปล่าต่างรอการบรรจุใส่ แล้วเพลิดเพลินไปกับมัน
หากสุดท้ายแล้ว ความว่างเปล่ากลับมาเยือน
ภาชนะจะหมดภาระ...กลับคืนสู่ สภาวะสูญ อีกครา...
ดินสอแท่งสีดำดำ ขีดเขียน
บ้างก็ออกมาสวยงาม บ้างก็ออกมาเป็นรูป*หี้ยอะไรก็ไม่รู้
อย่างว่าแหละครับ ...สวยงามไป มันเลี่ยนๆ กระเดือกแล้วไม่อร่อย
รสชาติพิลึก...________________________________
_________________________________________
_________________________________________
_________________________________________
ความกรัคือ
.................................
ขนมหวานที่ไม่ต้องการน้ำตาล
กาแฟที่ขาดไร้น้ำเปล่า
แก้วน้ำกับฝุ่นผงเกรอะกรัง
ไว้คิดออกแล้วจะบอกอีก...
5月8日 Paperเราเกิดมาเพื่อพบเจอกระดาษสีขาว
ให้ เกิด...บางสิ่ง ที่ทำให้เราดำรงค์อยู่ต่อไป
เราเลือกที่จะหยิบสีสันต่างๆได้มากมาย
บางคนเลือกเพียงดินสอแท่งเดียว
บางคนเลือกที่จะจ้องมองกระดาษว่างเปล่านั้น
เขาสร้างศิลปะสีขาว
ภาพที่ออกจะสวยงาม หรือสกปรก ขึ้นอยู่กับมุมมองของ
สิ่งมีชีวิตในโลก ในระดับปัจเจกชนนั้น ไม่มีสิ่งใดถูก-ผิด ในการรังสรรค์
ตลาดจะบอกเอง ประชาธิปไตยกำหนด และตีกรอบจัดระเบียบ
แต่ความสมบูรณ์แบบเป็นเพียงจินตนาการบนจินตภาพ
เราเลือกได้ที่จะเกลียด รัก ชัง ชอบ
ผมเลือกได้ คุณก็เลือกได้
หามี...ความสำคัญไม่
แต่...กับกระดาษนั้น ผมเลือกที่จะทำอะไรสักอย่าง ให้กับคุณ
ได้คิดว่า การกำเนิด ยังคงมีอยู่
คุณสามารถให้กำเนิด บางสิ่ง ที่โลกทึ่งได้
อยู่ที่ว่า ... เมื่อไหร่ ก็เท่านั้น
4月24日 จำทำไมArtist : Tattoo colour
Album : อันดับที่ 8 จงเพราะ
* แต่ทำไม ทำไม ต้องจำ เมื่อเธอไม่คิดจริงใจ ทำไม ทำไม ความรักที่เธอนั้นลืมต้องเก็บมาคิดฟูมฟาย อะไร อะไร ยังย้อนเข้ามา ทุกช่วงเวลา นั้นยังไม่เคยจางหาย วันที่ฉันมีเธอ ไม่ว่าเวลาจะนานเท่าไร ฉันลืมไม่ได้จริงๆ อยู่ตรงนี้ ทุกครั้งที่นอนเดียวดาย แค่หลับตาก่อนนอนครั้งใด ยังเห็นเธออยู่ เธอยังไม่ลบเลือนไป จากวันนั้น วันนี้ฉันไม่มีใคร เก็บอาการซ่อนความเสียใจ ยังรักเธออยู่อีกนานไหม ** ก็รู้ทั้งรู้ว่ารักเธอคงไม่ย้อนมา รู้ทั้งรู้ต้องใช้เวลาเพื่อลืมเธอ เข้าใจ ( * ) ( ** , * ) 4月19日 FactIn fact
ข้อความน่าเบื่อวนเวียนซ้ำซาก สมองของผมยับย่นขดตัวขุดคู้อยู่ในกระโหลกหนาๆ
ผมไม่ทราบได้เลยว่า ผมจะหยุดอาการคิดได้เมื่อไหร่ ขยะในหัวเกิดจากจุดสีดำๆเล็กๆ
ที่รุกราม รุนแรงขึ้นเรื่อยๆตามกาลเวลา ... บั่นทอน จนตอนนี้ กระโหลกของผมกลายเป็น
"สีดำ"
ไม่มีอะไรง่ายดายเลยจริงๆ
ข้อเท็จจริงข้อที่ 1
ผมพบว่า ปากกับใจมันไม่ตรงกันหวะ สุดท้ายมานั่งเสียใจ(อย่างสุดซึ้ง) เพียงเพราะ..."อารมณ์"
ข้อเท็จจริงข้อที่ 2
ผมอาจจะเป็น คนบ้า จริงๆก็ได้!
ข้อเท็จจริงข้อที่ 3
ผมเสียใจ หวะ
ข้อเท็จจริงข้อที่ 4
ผมพบตัวเองนั่งจมอยู่กับสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจริง...และไม่กล้าพอที่จะทำให้มันเป็นจริงได้
ข้อเท็จจริงข้อที่ 5
ขอโทษ...
4月16日 Noidคิดว่าไง
สัด!
หมัด
ติส แตก กลาง ผ้าห่ม
กระดาษ ทัชชู แทบซับไม่ทัน
Paranoid!
มนุษย์ โลก บิดเบือน บูดเบี้ยว
หากแต่...
หลบมอง เหลือบเห็น หมัดเต็มเสื้อ
กินเลือด
มนุษย์ เอ๋ย กรรมของโลก
เลือดกก ปาด ขาดวิ้งในห้วงความทรงจำ
เป็นอย่างนี้แล หามีสมบูรณ์ ไม่
หากทำได้
'อมนุษย์'
น่าขำ สิ้นดี
เหตุการณ์ที่อุดมคติ สวนทางกับ ความเป็นจริง
พบบ่อยเหลือเกิน จนกลายเป็นธรรมชาติ
ธรรมชาติแปลเปลี่ยน
ช่วยไม่ได้ โลกยังร้อน
คนยังโง่ลงได้
ศิลธรรม ห_ย ไปแล้ว
ถุย!
ไอ่คนดี...เด่ 3月27日 Ramen"ครับ ...ที่เดียว"
<<อย่าพยายามอีกเลย เลิกล้มเสียเถอะ!
ให้ตายยังไง ฉันก็ไม่รักเธอหรอก ...ลืมตาซะที>>
มันก็แค่... ราเมน
"ได้แล้วครับ ... ชาชูเมนที่สั่ง"
"ตะเกียบด้วยครับ"
"ทานให้อร่อยนะครับ"
_________________________________________________________
_________________________________________________________]
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((_______________________________
__________________________________________________________]
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((Ramen((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((By ~Arabesque((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
)))))))))))))))))))))))))))))))))))))) เสียงซูดด ...กลิ่นหอมฟุ้งกลุ่น(((((((((((
ผมชอบเวลาซดบะหมี่ซูด...ใหญ่)))))))))
เพราะ((((((((((((((((((((((((((((((((
เราต้อง)))))))))))))))))))))))))))))))
สูดลมเข้าทางปาก ลมเย็นจะเล็ดผ่านฟัน ((
เมื่อสูดเต็มปอดแล้ว )))))))))))))))))))
ก็ค่อยๆพ่นเป่าแผ่วเบา((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
เป่าเส้น ให้เย็นลง ...(((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
ควัน ละลอกลอยล่องกระจายตัว(((((((((
อย่างเชื่องช้า)))))))))))))))))))))))))
ควันอุ้ยอ่าย ลอยตัวขึ้น(((((((((((((((((
)))))))))))))))))))))))))))))))))))))
(((((((((((((((((((((((((((((((((((((
)))))))))))))))))))))))))))))))))))))
<<เราเป็นคนเลือกมากหน่ะ>>((((((((
<<...>>)))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))
กัดกลืนเส้นบะหมี่ กลั้นลมหายใจสะอื้น((
ผมต้องอยู่ต่อไป พรุ่งนี้มีตอนเช้า))))))))
ก็แค่รู้ แต่คืนนี้ ผม...กลับรู้สึกว่า((((((((
)))))))))))))))))))))))))))))))))))))
(((((((((((((((((((((((((((((((((((((
)))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((
มันยาวนาน)))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((
หั่ง! ... มันก็แค่เส้นราเมนละวะ((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))
ทุกสิ่งดูเชื่องช้า((((((((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))
((((((((((((((((((((((((((((((((((((
ลมหายใจผมมีจำกัด))))))))))))))))))
สูดเท่าไหร่ เส้นก็ไม่ยอม...หมดไป((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))
<<เราขอโทษนะ>>((((((((((((((((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))
ผมไม่ทราบว่าเพราะอะไร(((((((((((((
ราเมนร้านนี้ อาจจะรสเผ็ดร้อน)))))))))
เผ็ดจน เหงื่อออกเต็มตา แฉะไปหมด(((
))))))))))))))))))))))))))))))))))))
(((((((((((((((((((((((((((((((((((
น้ำซุปราเมนรสเค็ม เพราะ 'เหงื่อ'))))))
(((((((((((((((((((((((((((((((((((
)))))))))))))))))))))))))))))))))))
ทราบดี คนนวดแป้งหมี่ นวดเก่ง
เส้นเหนียวนุ่ม กลับทำให้ผมรู้สึกอึดอัดพิลึก
ใครๆก็บอกว่าร้านนี้ทำเส้นอร่อย
ok...มันเป็นความผิดผมเองที่ไม่รับรู้รสชาติ
<<ขอโทษ...สำหรับทุกเรื่อง...>> อ่อนละมุนที่ติดปลายลิ้น
กับ ความหอมนุ่มของเนื้อชาชูติดมันนิดๆ
ที่แทบจะละลายทันทีที่เข้าในปาก
[เสียงโฆษกใน รายการทีวี ดังขึ้นในหัว]
"น้ำตาไม่ได้ช่วยอะไร"
แต่เส้นไม่ยอมขาด ผมพยายามกัด
"ผมกัดมันไม่ขาด"
"สิ่งเดียวที่ทำได้คือ..."
"รอคอยให้เส้นราเมน หมดชาม"
"หรือรอคอยการหมดลมหายใจของผม"
คนนวดแป้งมันเก่ง!
มันก็แค่ บะหมี่หล่ะวะ
3月25日 Dream on the wallผมนั่งช้อนกลุ่มก้อนของคำในบ่อน้ำมารินเท ในอ่าง
แต่ทว่าบางส่วนนั้นยังคงจับตัวเป็นตะกอนอยู่ในก้นอ่าง
ถึงจะอ่านไม่ได้ความ แต่ ก็ไม่ถึงกับไม่รู้เรื่องเลย
นั่งเก็บความลับเงียบงัน
คราบน้ำตา บ่งบอกถึงกาลเวลาที่พ้นผ่าน
เก็บเงียบไว้ ส่วนลึก ผมทำก็เพียง...
กระซิบ บอกผ่านความทรงจำ ในมุมห้อง
บอกกำแพงเย็นชืด ด้านชานั่น
อัดทับมันด้วยหมอน แนบหูฟัง
คืนนี้ ผมจะฝันถึงเธออีก...
D
r
e
a
m
โลก
ตะ
แคง
ข้าง
ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังคงนอน
ตะ
แคง
ทุกคืนที่คุดคู้ อยู่ในมุมห้อง
หมอนถูกจัดวางกับกำแพง
ทุกสิ่ง รองรับ ผมเพียงฟังเสียง
สะท้อนกลับจากโลกอีกใบ
"ฝันดีนะ"
คอนกรีตสื่อสาร กลับไป-มา
บนโลก 2 ใบ
"ถึง ไม่ได้พบเจอกัน แต่ เราก็จะอยู่ข้างๆขนานกันอย่างนี้"
D|W|R
R|A|E
E|L|A
A|L|L
M| |
ผมกระซิบตอบเธอ
"อรุณสวัสดิ์ ตื่นได้แล้ว คนขี้เซา"
ท่าทางงัวเงีย คุ้นตา
<<Data: ห้องนอน กลิ่นไม้ครุ้งกรุ่น แดดสีขาว บรรเทาความหนาวเหน็บจากกลางคืนที่หายไปของผม>>
"เช้าแล้วหรอ...ยังไม่อยากตื่นเลย"
ปล.กุง่วง เด๋ยวมาเขียนต่อ....วันหลัง คืนนี้นอนไม่หลับคิดถึง บางคนที่ข้างฝา หากกลับมา ช่วยบอกผมด้วย ผมจะได้ทุบกำแพง! 3月22日 ร้อนร้อน อากาศนรกแตก...จัดได้ว่า ร้อนบรรลัย
หารู้ไม่ สิ่งที่เกลียด กลับเผชิญ
กุเรียนมา 4 ปี จนจบแล้ว
ไมมันยังร้อนอยู่วะ... ร้อนมากขึ้นๆ
ไอ่ฟาย เลิกใช้โฟมได้แล้ว! กุร้อนเข้าใจมั้ย
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ต้นไม้พลาสติก ไม่ได้ช่วยอะไรๆรอบตัวเย็นลง
ขุดกันเข้าไป เจาะกันไป วิศวกร เลิกเรียนขุดเจาะเหอะ
พอละ มานรวยมามากพอละ...ปลูกอ้อยเหอะ
เอาเหอะ แค่บ่น เพราะ...
กุอยากกินอ้อย....-_-"
รักโลก?
ป่าว
คือ
ก ร้อน |
|
|||||||||||
|
|
